ناصر الدین شاه حسینی، نوه شیخ عبد النبی نوری و داماد جلال الدین همایی از داستان‌نویسان و ادیبان معاصر ایران، زادهٔ ۱۳۰۳ خورشیدی است. او دکترای ادبیات دارد و در دانشگاه تهران استاد ادبیات پارسی است. کار ادبی خود را از سال ۱۳۲۱ با نوشتن برای مجلّهرادیوی ایران و روزنامه اطلاعات شروع کرد. رمان شراره های خاموش (۱۳۲۸) را دربارهٔ زندگی و عشق های لطفعلی خان زند نوشت. درون متیه مجموعه نی زرد (۱۳۳۰) که نوشته او است درباره افسانه‌های عاشقانهٔ فولکلوریک با طرحی پیش پا افتاده‌است. آثاری در زمینه‌های ملّی-میهنی نیز در کارنامه خود دارد. دیوان سوزنی سمرقندی (۱۳۲۸) به تصحیح او منتشر شده‌است.